Ενσυναίσθηση της μοναξιάς όλων
Ενσυναίσθηση της μοναξιάς όλων
Σε μια εποχή που η μοναξιά δεν είναι πια προσωπική αποτυχία αλλά κοινωνικό φαινόμενο, σχεδόν τραύμα, η επίδειξη της «πληρότητας» λειτουργεί συχνά σαν άθελη βία. Όχι γιατί η χαρά είναι λάθος, αλλά γιατί αποκόπτεται από τη συνθήκη του άλλου. Και εδώ οι άλλοι είναι πολλοί… Αποκόπτεται από την βαθιά ποιότητα της ενσυναίσθησης. Από την επίγνωση του συλλογικού πόνου.
Το να νιώσουμε πως υπάρχουν εκατομμύρια καλοί άνθρωποι που είναι μόνοι είναι μια πράξη αποκατάστασης της αξιοπρέπειας. Αφαιρεί το στίγμα. Δεν είναι μόνοι επειδή δεν αξίζουν, δεν προσπάθησαν ή «κάτι έκαναν λάθος». Είναι μόνοι μέσα σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται να σχετιστεί καρδιακά, ισότιμα, αυθεντικά.
Το προκλητικό δεν είναι η αγάπη, οι συνδέσεις, η συντροφικότητα ή οι άνθρωποί μας. Το προκλητικό είναι όταν αυτά παρουσιάζονται: χωρίς επίγνωση του πλαισίου, χωρίς τρυφερότητα για τον αόρατο άλλον, σαν απόδειξη επιτυχίας ή ανωτερότητας. Αυτά αγγίζουν την ηθική της σχέσης.
Όχι «να κρυφτούμε», αλλά να μπορούμε να λέμε: «Είμαι τυχερός/ή και ξέρω ότι αυτό δεν είναι δεδομένο. Ούτε αποτελεί απόδειξη αξίας, υγείας ή επιτεύγματος.»
Ταπεινά και χαμηλά, αδέλφια. Ταπεινά και χαμηλά. Σε όλα. Γιατί τελικά ακόμη και τα πιο «απλά» και ταπεινά πράγματα ανάλογα με τις εποχές και τις συνθήκες,μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιούνται ως προνόμια.
Καλή χρονιά. #πρωτοχρονιά