Η ικανότητα για σύνδεση
Η ικανότητα για σύνδεση
Και ανοιγόμαστε και αφήνουμε τις καρδιές μας να τις δουν οι άνθρωποι και μετά τι;; Και για μένα ξεκάθαρα η ζωή έτσι αξίζει και έτσι έχω αποφασίσει να πορεύομαι.
Μα το βάθος της σύνδεσης δεν κρίνεται από την ένταση της αυτοαποκάλυψης,
αλλά από τη συναισθηματική αντοχή να παραμείνεις όταν ο άλλος σε Εμπιστεύεται.
Το γρήγορο άνοιγμα μπορεί να μοιάζει με εγγύτητα,
μα πολλές φορές είναι απλώς μια κίνηση προς την ανακούφιση,
ένα άδειασμα, όχι μια συνάντηση.
Η σύνδεση αρχίζει αλλού.
Αρχίζει στη στιγμή που ο άλλος ανοίγει τον εσωτερικό του χώρο
και μας καλεί —σιωπηλά— να σταθούμε εκεί.
Όχι να τον γεμίσουμε με λόγια, συμβουλές ή εαυτούς,
αλλά να μείνουμε.
Να μείνουμε όταν αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι όμορφο,
όταν δεν μας καθρεφτίζει ως «σημαντικούς»,
όταν δεν μας χρειάζεται για να σωθεί,
αλλά για να υπάρξει όπως είναι.
Η ικανότητα για σύνδεση δεν είναι θέμα θάρρους στο άνοιγμα,
είναι θέμα αντοχής στην εγγύτητα.
Είναι η δυνατότητα να αντέχεις το βάρος της εμπιστοσύνης του άλλου
χωρίς να αποσύρεσαι,
χωρίς να αμύνεσαι,
χωρίς να φεύγεις εσωτερικά.
Εκεί κρίνεται η σχέση:
στο αν μπορείς να παραμείνεις παρών
όταν ο άλλος δεν εντυπωσιάζει, δεν σαγηνεύει,
αλλά εκτίθεται.
Γιατί το άνοιγμα είναι πράξη στιγμής.
Η παραμονή, όμως, είναι πράξη ύπαρξης.
Και μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει η πραγματική μαγεία της ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ.