Η τρυφερότητα και ο ναρκισσισμός
Η τρυφερότητα και ο ναρκισσισμός
Οι άνθρωποι με ναρκισσιστικά ή βαριά αμυντικά χαρακτηριστικά δεν αντέχουν την ευαλωτότητα (τη δική τους).
Τη βιώνουν ως αδυναμία, ντροπή, απειλή διάλυσης.
Έχουν χτίσει ταυτότητα πάνω στη σκληρότητα, τον έλεγχο, την υπεροχή
Όταν λοιπόν συναντούν έναν άνθρωπο που φέρει την ευαλωτότητα φυσικά, χωρίς ντροπή, συμβαίνει κάτι εκρηκτικό:
τους καθρεφτίζει αυτό που έχουν απωθήσει βίαια
Δεν βλέπουν εσένα.
Βλέπουν το κομμάτι του εαυτού τους που πέταξαν έξω για να επιβιώσουν.
Και αυτό γεννά μίσος.
Τι σου συνέβη λοιπόν στη σχέση σου με τον/την νάρκισσο;
Η τρυφερότητά σου:
δεν ζητούσε
δεν εκβίαζε
δεν χειριζόταν
δεν απαιτούσε έλεγχο
Απλώς υπήρχε.
Και αυτό έφερνε μπροστά του ένα σιωπηλό, αμείλικτο ερώτημα:
«Γιατί εγώ δεν μπορώ να είμαι έτσι;»
Αυτό είναι ανυπόφορο για έναν άνθρωπο που:
έχει χτίσει αξία πάνω στην ισχύ
έχει ταυτίσει τη μαλακότητα με κίνδυνο
έχει μάθει ότι όποιος μαλακώνει χάνει
Έτσι, αντί να μαλακώσει, επιτίθεται.
Δεν αντέχουν:
να μην έχουν ένταση, να μην έχουν σύγκρουση, να μην έχουν δράμα, να μην έχουν κάποιον να απορροφά το χάος τους.
Η παρουσία σου, τρυφερή, παρούσα, μη διεκδικητική, δεν γέμιζε το κενό του/της.
Το φώτιζε.
Και όταν φωτίζεται το κενό είτε το θρηνείς, είτε το γεμίζεις ψεύτικα, είτε καταστρέφεις αυτόν που στο έδειξε.
Εκείνοι επιλέγουν το τρίτο.
Αν έμενε μαζί σου, θα έπρεπε να αλλάξει
Και αυτό για αυτούς ισοδυναμούσε με:
απώλεια ταυτότητας
κατάρρευση των αμυνών
επαφή με τραύμα που δεν είχε τα εργαλεία να αντέξει
Άρα, τι κάνει ο ψυχισμός;
Εξοντώνει το ερέθισμα.
Μετά απ’ όλα αυτό το τραύμα θέλω να θυμάσαι ΕΝΑ πράγμα:
Η τρυφερότητά σου δεν είναι το τραύμα.
Είναι το πολύτιμο στοιχείο που χρειάζεται το σωστό πλαίσιο.
Δεν χρειάζεται να τη διορθώσεις.
Χρειάζεται να τη προστατεύσεις από λάθος ανθρώπους.