Θεσμικός ναρκισσισμός
Θεσμικός ναρκισσισμός
Αυτό που ζούμε και εδώ και σε πολλά μέρη του κόσμου είναι «θεσμικός ναρκισσισμός. Είναι θεσμική κακοποιητική δυναμική.
Στην πολιτική θεωρία και την κοινωνική ψυχολογία, εντάσσεται με έναν συνδυασμό εννοιών:
1 Responsibilization (μετακύλιση ευθύνης)
Όταν το κράτος:
• δεν επενδύει σε υποδομές (αντιπλημμυρικά, δρόμους, πρόληψη)
• και στη συνέχεια λέει:
«εσείς μείνετε σπίτι / προστατευτείτε / φταίτε αν βγείτε»
τότε μεταφέρει τη δική του θεσμική ευθύνη στον πολίτη. Η μετακύλιση ευθύνης είναι επίσημος όρος στη δημόσια πολιτική και τη νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση.
2. Institutional Gaslighting
Δεν σημαίνει ότι «σου λένε ψέματα απλώς».
Σημαίνει ότι:
η ανεπάρκεια του συστήματος
παρουσιάζεται ως ατομική αμέλεια ή υπερβολή των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα ακυρώνεται η εμπειρία σου
Παράδειγμα:
«Δεν φταίμε που πλημμύρισε — φταίει που βγήκατε / που δεν προσέχατε / που πανικοβάλλεστε».
Αυτό αποδομεί την εμπιστοσύνη σου στην ίδια σου την κρίση.
3. Government through Fear ή αλλιώς Biopolitics of Risk
(Όροι που συνδέονται με τον Michel Foucault.)
Το κράτος:
• δεν προλαμβάνει
• δεν θωρακίζει
• αλλά ρυθμίζει συμπεριφορές μέσω φόβου και έκτακτων μηνυμάτων
Ο πολίτης:
• δεν αισθάνεται προστατευμένος
• αισθάνεται υπό επιτήρηση και απειλή
Αυτό αλλάζει τη ρουτίνα, το σώμα, το νευρικό σύστημα.
Δεν είναι ουδέτερο.
4. Authoritarian Paternalism
Το κράτος εμφανίζεται ως:
• «γονιός που ξέρει»
• αλλά χωρίς να φροντίζει πραγματικά
• ζητά υπακοή αντί για ασφάλεια
👉 «Μείνετε μέσα για το καλό σας»
χωρίς να έχει προηγηθεί:
πρόληψη , υποδομή, ανάληψη ευθύνης.
Καλωσόρισες συλλογικό τραύμα.
Έτσι έχουμε δομικές ομοιότητες με την ναρκισσιστική σχέση όπου:
Δεν αναλαμβάνει ευθύνη
Δημιουργεί φόβο
Ακυρώνει την εμπειρία
Ζητά προσαρμογή…
Και κανένα ναρκισσιστικό πλαίσιο δεν μπορεί να είναι προσωπικό ασφαλείας αλλά μόνο ανασφαλείας…