Σχέση ή σωτηρία;
Σχέση ή σωτηρία;
Σήμερα πολλές σχέσεις δεν αποτυγχάνουν.
Μετατοπίζονται.
Δεν είναι πια πεδίο συνάντησης.
Γίνονται πεδία χρήσης, διαχείρισης, ρύθμισης τραύματος, επιβεβαίωσης ταυτότητας.
Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν στη σχέση για να συναντήσουν τον Άλλον,
αλλά για να ρυθμίσουν το νευρικό τους σύστημα.
Ο άλλος γίνεται:
αγχολυτικό
καθρέφτης αξίας
απόδειξη ότι «υπάρχω»
προσωρινό καταφύγιο από το κενό
Όχι πρόσωπο. Λειτουργία.
Και όταν η λειτουργία πάψει να δουλεύει, ο άνθρωπος αποσύρεται.
Όχι από κακία, όχι από σκληρότητα, αλλά από αδυναμία επαφής.
Επαφής με έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος βέβαια εξίσου χρηστικά μπορεί να πιστεύει πως είναι σωτήρας και μπορεί να εμφανίζεται ως σωτήρας και το απόλυτο πεδίο φροντίδας και έρωτας.
Κι έτσι αντί για συνάντηση προσώπων γίνεται συνάντηση ανάμεσα σε δύο πλάνες.
Η σύγχρονη σχέση έχει χαμηλή αντοχή στην ετερότητα.
Ο άλλος είναι αποδεκτός όσο:
δεν με φέρνει σε επαφή με τη δική μου έλλειψη
δεν καθυστερεί την απόλαυση
δεν απαιτεί να μετακινηθώ
Η διαφορά δεν γίνεται διάλογος.
Γίνεται απειλή.
Έτσι η σχέση δεν είναι χώρος συνάντησης δύο υποκειμένων,
αλλά χώρος συνύπαρξης δύο εγωκεντρικών αφηγημάτων. Και βαθιά βαθιά πονεμένων μαζί αφηγημάτων….
Η δέσμευση αντικαθίσταται από ένα άτυπο συμβόλαιο:
«Θα είμαι εδώ όσο δεν με δυσκολεύεις».
Αυτό δεν είναι ελευθερία.
Είναι φοβική προσκόλληση ντυμένη αυτονομία.
Η συνάντηση απαιτεί ρίσκο:
να με δεις όταν δεν είμαι επιθυμητή
να με κρατήσεις όταν δεν είμαι χρήσιμη
να με αντέξεις όταν δεν σε επιβεβαιώνω
Αυτό σήμερα σπανίζει.
Οι σχέσεις σήμερα συχνά γίνονται:
πεδία διαπραγμάτευσης τραύματος
πεδία εξουσίας (ποιος χρειάζεται λιγότερο)
πεδία κατανάλωσης συναισθήματος
πεδία φόβου εγγύτητας
Όχι πεδία συνάντησης.
Και όμως…
Η ανάγκη για συνάντηση δεν χάθηκε.
Απλώς δεν εκπαιδεύτηκε.
Οι άνθρωποι δεν έμαθαν:
να μένουν παρόντες χωρίς να καταπίνουν τον άλλον
να αντέχουν το «δεν ξέρω τι νιώθω»
να μην φεύγουν στο πρώτο ρήγμα
Γι’ αυτό όταν εμφανίζεται μια πραγματική συνάντηση,
τρομάζει.
Γιατί δεν προσφέρει ρόλο.
Δεν προσφέρει υπεροχή.
Δεν προσφέρει ασφάλεια χωρίς κόστος.
Προσφέρει αλήθεια.
Και η αλήθεια απαιτεί κάτι που σήμερα είναι σπάνιο:
να είσαι εκεί, χωρίς να σώζεις και χωρίς να σωθείς.