Το κενό των Χριστουγέννων
Το κενό των Χριστουγέννων
Ίσως γι’ αυτό τα Χριστούγεννα πονάνε περισσότερο απ’ όσο παραδέχεται κανείς. Γιατί δεν είναι γιορτή πληρότητας· είναι γιορτή αποκάλυψης. Και ό,τι έχει θαφτεί μέσα μας ζητά να φανεί. Δεν νιώθουμε κενό επειδή είμαστε άδειοι, αλλά επειδή είμαστε γεμάτοι από πράγματα που δεν βρήκαν χώρο: ανείπωτες απώλειες, ανάγκες που ντράπηκαν, τρυφερότητα που δεν είχε πού να σταθεί.
Το κενό είναι συχνά το σύμπτωμα μιας εσωτερικής υπερπλήρωσης που δεν τιμήθηκε. Τα Χριστούγεννα δεν αντέχουν το προσωπείο. Φέρνουν στην επιφάνεια το παιδί που δεν αγκαλιάστηκε, τον ενήλικα που έμαθε να χαμογελά «σωστά», τον άνθρωπο που έμαθε να δίνει φως προς τα έξω και να ζει στο ημίφως προς τα μέσα.
Γι’ αυτό και η σιωπή αυτών των ημερών είναι τόσο απαιτητική. Δεν ζητά να κάνεις κάτι. Ζητά να μείνεις. Να καθίσεις δίπλα σε ό,τι έχεις θάψει για να αντέξεις. Να μη το φωτίσεις βίαια, αλλά να του δώσεις χρόνο, όπως δίνεται χρόνος σε μια γέννα. Η φάτνη δεν είναι εικόνα ευτυχίας. Είναι εικόνα αλήθειας: φτώχεια, κρύο, αβεβαιότητα… κι όμως, εκεί γεννιέται κάτι που δεν χρειάζεται απόδειξη για να υπάρχει. Ίσως το πιο ριζοσπαστικό χριστουγεννιάτικο δώρο να είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να μη «λάμπει», να μη χαμογελά υποχρεωτικά, να μην είναι εντάξει.
Γιατί αυτό που έχει θαφτεί μέσα μας δεν θέλει στολισμό. Θέλει παρουσία. Και τα Χριστούγεννα, αν τα ακούσεις προσεκτικά, δεν σου ζητούν να γιορτάσεις. Σου ζητούν να γεννήσεις. ♥️🌲 #χριστουγεννα